دهانه برخوردی ولف کریک (Wolfe Creek)، یکی از بزرگترین دهانههای برخورد شهابسنگ در استرالیا و دومین دهانه بزرگ روی زمین است که قطعات شهابسنگ از آن بازیابی شده لازم به ذکر است که بزرگترین دهانه برخوردی شهابسنگ در آریزونای آمریکا واقع شده.
تصاویری از دهانه برخوردی ولف کریک در استرالیا که قطعات شهاب سنگ در آن پیدا شده
دهانه ولف کریک که در منطقهای دورافتاده از غرب استرالیا، در حدود ۱۴۵ کیلومتری هالز کریک قرار گرفته ، این دهانه برخوردی توسط شهاب سنگی به قطر حدود ۱۵ متر و وزن حدود ۱۴۰۰۰ تن تشکیل شده است.
این شهاب سنگ احتمالاً با سرعت ۱۷ کیلومتر در ثانیه حرکت کرده و با نیرویی معادل ۰.۵۴ مگاتن تیانتی به زمین برخورد داشته.
با این حال زمان برخورد این شهاب سنگ همواره در هاله ای از ابهام قرار داشت.
آخرین تحقیق که در مجله Meteoritics & Planetary Science منتشر شده نشان میدهد که این برخورد به احتمال زیاد حدود ۱۲۰ هزار سال پیش رخ داده است بسیار جدید تر از تخمین قبلی که حدود ۳۰۰ هزار سال پیش بود.
بقایای فضا دائماً زمین را بمباران میکنند، اما تنها بزرگترین اجرام در سفر خود از جو جان سالم به در میبرند تا به سطح سیاره برخورد کرده و دهانهای بر جای بگذارند. داشتن سن دقیق برای برخورد دهانه ولف کریک، محققان را قادر ساخت تا محاسبه کنند که چنین برخوردهایی چند بار رخ میدهند. و به عبارتی دیگر هرچند سال یکبار ممکن است زمین میزبان شهاب سنگ های بزرگ باشد.
پروفسور باروز (Professor Tim Barrows)از اعضای دانشکده علوم زمین، جوی و زیستی دانشگاه وسترن استرالیا
پروفسور باروز، یکی از اعضای دانشکده علوم زمین، جوی و زیستی دانشگاه وسترن استرالیا ، گفت: «بهعلاوه دهانه ولف کریک، هفت مجموعه دهانه برخوردی در استرالیا وجود دارد که قدمت آنها به ۱۲۰ هزار سال گذشته بر می گردد»
او گفت: «اگرچه طبق آمار، هر ۱۷۰۰۰ سال فقط یک شهاب سنگ بزرگ به استرالیا برخورد میکند، اما به این سادگی نیست.»
«این دهانهها فقط در مناطق خشک استرالیا یافت میشوند. در جاهای دیگر، دهانهها توسط فعالیتهای ژئومورفیک مانند رودخانه یا فرآیندهایی در کوهستان از بین میروند. از آنجایی که استرالیا سابقهی حفاظت بسیار خوبی با دهانههای تاریخگذاریشده در منطقهی خشک دارد، میتوانیم نرخی را برای کل زمین پیشبینی کنیم.»
با توجه به اینکه مساحت استرالیا تنها حدود یک درصد از سطح زمین را تشکیل میدهد، این نرخ به یک مورد یرخورد در هر ۱۸۰ سال یا بیشتر برای کل سیاره زمین افزایش مییابد.
«البته این یک تخمین حدودی است، زیرا احتمالاً برخی از برخوردهای کوچکتر در عصر یخبندان توسط شن پوشیده شدهاند. »
«نتایج ما درک بهتری از میزان تکرار این رویدادها میدهد.»
پروفسور باروز و همکارانش از دو تکنیک برای تعیین قدمت دهانه استفاده کردند: تاریخگذاری نوردهی (که مدت زمانی را که یک سنگ در سطح زمین در معرض تابش کیهانی قرار گرفته است تخمین میزند) و لومینسانس تحریکشده نوری (که مدت زمان آخرین باری که رسوب در معرض نور خورشید قرار گرفته را اندازهگیری میکند).
محققان همچنین با استفاده از عکسهای هوایی گرفته شده توسط یک معلم دبیرستان اهل هاوایی که در سال ۲۰۰۷ بر فراز دهانه پرواز کرد و از جهات مختلف آن عکس گرفت، یک مدل توپوگرافی سهبعدی جدید از دهانه ایجاد کردند. آنها از این مدل برای محاسبه ابعاد دهانه استفاده کردند.
یک ارتوفتو (Orthophoto) از دهانه ولف کریک. ارتوفتو یک عکس هوایی است که از نظر هندسی اصلاح شده است تا مقیاس آن یکنواخت باشد
پروفسور باروز گفت: «ما محاسبه کردهایم که قطر متوسط دهانه ۸۹۲ متر است. ما عمق ۱۷۸ متر را پیشبینی میکنیم و حدود ۱۲۰ متر رسوب که عمدتاً شن و ماسهای است که از بیابان به داخل دهانه آمده.»
محققان با استفاده از همان تکنیکهای تاریخگذاری، توانستند سن دهانه شهابسنگ در آریزونا را نیز دوباره محاسبه کنند. آنها دریافتند که احتمالاً آن دهانه برخوردی ۶۱۰۰۰ سال قدمت دارد و از پیشبینی های قبلی بیش از ۱۰۰۰۰ سال قدیمیتر است.
منبع : وبسایت دانشگاه ولونگونگ استرالیا
نظرات کاربران