از آنجايي که لاجورد از چندين کاني ساخته شده، به عنوان يک سنگ و نه يک کاني تصور مي شود. عامل ايجاد رنگ در آن سولفور است. رنگ به طور هماهنگ پخش شده است اما عموماً خال خالي يا نواري است. رنگ مي تواند با کمي حرارت و رنگ کردن بهبود يابد. جلاي شيشه اي و روغني دارد. لاجورد نسبت به فشار و حرارت هاي زياد، محيط گرم اسيد ها و قليا ها حساس است.

انگشتري که لاجورد روي آن سوار است، هنگام کار خانه بايد از دست خارج شود.وجود پيريت بسيار کمک کننده است اما نوعي سنگ مصنوعي است که پيريت در بدل هم وجود دارد. در نتيجه وجود پيريت، کمکي به شناخت طبيعي بودن نيست. ضريب شکست معمولاً تنها چيزيست که لاپيس لازولي (لاجورد) را معرفي مي کند.

لازم به دکر است که لاپيس لازولي معمولاً براي بهبود کيفيت رنگ مي شود. برای حدوداً هزار سال لاجورد دارای ارزش بسیاری بود. معروفترین منبع لاجوردهای با کیفیت در بقایای باستانی ارتفاعات کوههای افغانستان می باشد که در اصل 6000 سال پیش حفاری شده اند

تا قرن نوزدهم نقاشان برای نقاشی آسمان و دریا از رنگدانه های لاجورد استفاده میکردند. به این معنی که تمام آبی های زیبا در نقاشی های رنسانس، زیبایی خود را از لاجورد دارند. نام این سنگ بین المللی است که در لاتین لپیس، معنی سنگ و در عربی،اولا معنی آبی را دارد. زمانیکه برای اولین بار لاجورد به اروپائیان معرفی شد این سنگ آلترامرنیوم به معنی آنسوی دریا خوانده می شد.

ساختار شيميايي: (Na, CA)8[(SiO4,S,Cl)2(AlSi4]6،) سيليکات سديم کلسيم آلومينيوم

رنگ: آبي لاجوردي، بنفش، آبي مايل به سبز
سختي مو: 5-6
وزن مخصوص: 5/2 – 3
سيستم کريستالين: کوبيک
شفافيت : کدر
ضريب شکست: حدود 5/1

رنگ سائیدگی: آبي روشن
فلورسنسي: قوي، سفيد، همچنين نارنجي، مسي

منابع:

بهترين کيفيت با خالص ترين رنگ آبي از غرب رشته کوههاي هندوکش افغانستان مي آيد.

منابع مهم ديگر شامل روسيه و شيلي است، در حاليکه آن ها به علت اینکلوژن هاي زياد پيريت که از زيبايي و ارزش مي کاهد معروف هستند.