از آنجايي که  لاپيس لازولی یا لاجور از چندين کاني ساخته شده، به عنوان يک سنگ و نه يک کاني در نظر گرفته مي شود. عامل ايجاد رنگ سولفور است. رنگ به طور هماهنگ پخش شده است اما عموماً  به صورت خال خالي يا نواري است. رنگ مي تواند با کمي حرارت و رنگ کردن بهبود يابد.

جلاي شيشه اي و روغني دارد. لاجورد نسبت به فشار و حرارت هاي زياد، محيط گرم اسيد ها و قلياها حساس است به همین دلیل هنگام کار باید انگشتر با نگین لاجورد را از دست خارج کرد. وجود پيريت بسيار کمک کننده است اما نوعی سنگ مصنوعي وجود دارد که پيريت در بدل هم وجود دارد. در نتيجه وجود پيريت، کمکي به شناخت طبيعي بودن نيست. ضريب شکست معمولاً عامل مهمی در تشخیص سنگ لاپيس لازولی  می باشد. لازم به ذکر است که لاپيس لازولی معمولاً براي بهبود کيفيت رنگ مي شود. برای حدوداً هزار سال لاپيس لازولی دارای ارزش بسیاری بود. معروفترین منبع لاپيس لازولی های با کیفیت در بقایای باستانی ارتفاعات کوههای افغانستان وجود دارند که در اصل 6000 سال پیش حفاری شده اند.

تا قرن نوزدهم نقاشان برای نقاشی آسمان و دریا از رنگدانه های لاجورد استفاده میکردند. به این معنی که تمام آبی های زیبا در نقاشی های رنسانس، زیبایی خود را از لاجورد دارند.

نقاشی دختری با گوشواره مروارید اثر یوهانس فرمیر که رنگ آبی آن از لاپيس لازولی یا لاجورد است

نام این سنگ بین المللی است که در لاتین لپیس  به معنی سنگ است زمانیکه برای اولین بار لاجورد به اروپائیان معرفی شد این سنگ آلترامرنیوم بمعنی آنسوی دریا خوانده میشد.

رنگ: آبي لاجوردي، بنفش، آبي مايل به سبز
رنگ خاکه: آبي روشن
سختي در مقياس موهس: 5-6
وزن مخصوص: 2.5 – 3
سيستم کريستالين: کوبيک
ساختار شيميايي:

(Na,Ca)₈Al₆Si₆O₂₄ (S,SO)₄ سيليکات سديم کلسيم آلومينيوم

شفافيت : مات
ضريب شکست: حدود 1.50
فلورسنسي: قوی، سفيد، همچنين نارنجی، مسي

ساختار: سنگ های آذرين

بهترين کيفيت با خالص ترين رنگ آبي از غرب رشته کوههاي هندوکش افغانستان می آيد.

منابع مهم ديگر شامل روسيه و شيلي است، در حالي که اين ها به علت اینکلوژن های زيادی پيريت که از زيبايی و ارزش مي کاهد معروف هستند.